رفتنی ها باید بروند

تنها من و تو ای همزاد

خواهیم ماند.

تو به صداقت شبنم

قسم داده بودی مرا

که بمانم.

و خود نماندی و فکر نکردی

مغلوب سایه وهم تو خواهم شد.

حال من چگونه بمانم؟

چگونه بروم؟

چگونه بمیرم؟

من با این پیراهن بی صاحب چه کنم؟

ای که دستت تسکین

دردهای تقدیر من است

تا تصویرت زنده است

بازگرد.

        "زنده یاد شقایق لعلی"

از پدر غرور آموختم

و از مادر،اشکهای پنهانی.

اکنون این من و اشک چه مغرورانه

به فتح عشق میرویم.

              "زنده یاد شقایق لعلی

شقایق لعلی متولد دوم دی ماه سال 1360،بومی دریا بود.او با شنیدن صدای موجهای خزر چشم گشود و سالیان سال خواب غرق شدن میان آن آبی حجیم را می دید...

او دریایی بود و مثل جنگلهای شمال سبز،او دوست کلمه ها بود،دوست آسمان،زمین،مادرش و حال مدتی است همدمی تازه دارد...

او آنقدر آرام و زیبا خوابیده بود که حتی پرواز پرنده ها آشفته اش نمی کرد،او که مثل تمام پروانه های بی فریاد شوق پرواز داشت،شوق رسیدن.

همیشه از مرگ می گفت،چرا که رها بود و آنقدر رها که روز 15 خرداد1384 برای همیشه میان خوابهای خدا سروده شد...او شعری بود که حالا در ذهن تک تک ما جاودانه است...

برایش فروغ بخوانید،بسیار دوست می داشت،برایش شاملو بخوانید و گاهی که به موجهای دریا می نگرید و حتی میان ازدحام شلوغی تهران،تنهایی او را بیابید...برای او دعا کنید تا مثل همان روز که آرام در خواب آسمانی اش آرمیده بود،هیچ بهانه ای آشفته اش نکند و برای مادرش مثل تمام این مدت صبر و استقامت بخواهید تا همیشه روی پاهای خودش بایستد و خانه دخترش را گلباران کند.

                                                              شقایق زعفری